Hayatimiz öncelikle bakir bozukluklarla yapilmis bir ödemeye benzer; bizim bu ödemeye karsi bir alindi makbuzu vermemiz gerekir; bakir bozukluklar günler, alindi makbuzu ölümdür.

Zamanin bizi telas icerisinde biteviye kosturup durmasi, bize asla nefes alma imkani sunmamasi, elinde kamciyla buyurgan bir isveren gibi hepimizin tepesinde beklemesi ile hayatimizin bir azap ve iskenceye dönmesi arasinda en kücük bir bag kurma imkani yok-tur. Zaman yalnizca can sikintisinin cenderesi icinde kivrananlarin basina bela kesilmez ve onlari sikbogaz etmez.

Varsayalim insan soyu kaldirilip her seyin kendiliginden gelisip olgunlastigi, sütlerin ballarin yerden kaynadigi, yiyeceklerin dallarindan koparilmayi bekledigi, herkesin gönlünden gecirdigini hic vakit kaybetmeksizin önünde buldugu ve elde etmekte hic güclükle karsilasmadigi Utopia ülkesine götürüldü o zaman ne yapardi bu insanlar Ya can sikintisindan ölürlerdi, ya kendilerini asarlardi ya da olmadi birbirlerine düserler, kavga dövüs birbirlerini bogup öldürürlerdi.
-A. Schopenhauer-